De traditie om bij zonsopgang te zingen bij de ruïne van de Sint-Walrickkapel in Overasselt ontstond in 2007. Bij zonsopgang gaat de schola dan, onder het zingen van een hymne of litanie, door het bos op weg naar de ruïne van de St.- Walrick-kapel in het gebied van de Hatertse Vennen in de buurt van Overasselt. Daar staat ook de zogeheten koortsboom. Zowel over de koortsboom als over de kapel doen mooie legendes de ronde.

Daar heeft zich dan in alle vroegte al een een flinke hoeveelheid toeschouwers verzameld die, met vogelgekwetter en optrekkende ochtenddauw op de achtergrond, de zangers in monnikspijen tussen de bomen door naderbij zien komen. In de beginperiode was de KRO aanwezig om opnames te maken voor het radioprogramma “Zingen voor de hemelpoort”. Ook in 2017 besteedde de KRO in zijn programma “Zin in weekend” aandacht aan dit gebeuren.

Zowel de processie als het zingen rond de koortsboom en in de kapelruïne kunnen vanwege de ingetogenheid en de stiltemomenten grote indruk op de aanwezigen maken. Daarbij staat de schola geen spektakel voor ogen; inkeer en bezinning is het doel van dit ritueel gebeuren. “Zo, dan heb ik vanmorgen hier mijn Pasen weer gehad”, zoals een van de toehoorders het kernachtig samenvatte.

 

Bij het tienjarig jubileum van dit vroege ochtendgebeuren werd een plaquette geplaatst met onderstaande tekst:

 

Geschiedenis verleden
           leven hier en heden
          zaterdag na de lentewende – al tien jaar –
          bij koortsboom en kapelruïne van Sint-Walrick –
          broze stilte ontwakende natuur
          met gregoriaanse gezangen en gekwetter van vogels
          de duisternis verdringend het licht tegemoet
          bezinning op leven

Marjolein Pieks, dorpsdichter van de Gemeente Heumen, droeg toen het speciaal voor deze dag gemaakt gedicht ‘Lentewende’ voor.

 

Lentewende
            De stem van het licht
            sluimert in hoge bomen
            zingt in de weerloosheid
            van een lome lente ochtend
            aanbiddend het nieuwe licht
            dat in ons geboren
            de armen spreidt 
            ademt de plooi van onze genezing
            de belofte van innerlijke beroering
            verzameld in ons gebed
            hangt drogend aan de takken
            de nieuwe dag

 terug